Gamevault.be

Enkele weken na de start van een nieuw decennium oliën we de handen, kraken we onze vingers en slaan we een noodvoorraad in om een bomvol voorjaar te overleven. Maar vooraleer we een seriemoordenaar willen ontmaskeren, de Olympische goden een pak rammel geven en de bloeddorstige Aliens naar de hel knallen, reizen we af naar Sjanghai dat voor de gelegenheid beheerst wordt door dood en verderf. Ben je nog aan het vertoeven in een beschonken Nieuwjaarsroes? Dan zal het tweehoofdig leger van dienst je daar snel uit slaan.

One for the money, Two for the show

Onze twee hoofdrolspelers zijn alvast niet aan hun proefstuk toe, zo doet de titel ook al vermoeden. Gelukkig zitten we niet aan de veertigste telg, maar men kan dan ook moeilijk de ondertitel “The Second Day” plakken op de hoes. Huurlingen Salem en Rios hebben na hun eerste avontuur Sjanghai gekozen als reisbestemming, al valt die keuze sterk te betwijfelen. In de stad duiken hier en daar gemaskerde gewapende troepen op en niet veel later verandert de bruisende met smog gevulde stad in een chaotische met rook gevulde stad. De gelijkenissen zouden treffend zijn, ware het niet voor instortende wolkenkrabbers en vuurzeeën. Salem en Rios zitten midden in de heisa, staken hun toeristische plannen en zetten hun beruchte maskers weer op om levend te ontsnappen uit de Chinese hel.

Het blijft voor de speler gissen tot het bittere einde waarom Sjanghai omgetoverd wordt tot een letale speeltuin en wie er achter de aanval zit. Beide heren gaan dus een individu achterna waarvan ze niet weten waar die zit en de meeste tijd van de game hoef je jezelf dan ook geen vragen te stellen. Het enige dat telt, is of je iets hebt dat ongezond is voor de tegenstander en hoeveel kogels het kan dragen. Zolang dat allemaal op een positieve manier beantwoord blijft, zit je veilig. Van tijd tot tijd word je wel geconfronteerd met morele dilemma’s die een kleine impact hebben. Je komt in de Chinese zoo een met uitsterven bedreigde witte tijger tegen. Laat je die leven uit medelijden of maak je die af om zelf geen risico te lopen als tijgersnack? Het relaas van de tijger wordt nadien in een stripachtige cutscene getoond, zoals het met alle morele dilemma’s gebeurt. Maar grote implicaties heeft het zeker niet op de verhaallijn die nog rechter loopt dan de landingsbaan van Zaventem.

Letterlijk om het hoekje gaan

Net zoals in de vorige game ligt de volledige nadruk op co-op. Zelfs als je alleen speelt, is je AI-partner levensnoodzakelijk om de klus te klaren. Maar het voelt uiteraard veel leuker aan om met een speler van vlees en bloed je een weg te banen naar het einde. Hetzelfde principe geldt hier nog steeds: de ene leidt de vijand af waardoor je Aggro-meter vult. Dit staat symbool voor de gefixeerde aandacht van de soldaten op de speler van toepassing. De andere, die men intussen uit het oog verloren is, sluipt langs de zijkant om vakkundig een paar welgemikte schoten te planten in de ruggengraat. Zo verlopen alle confrontaties van begin tot einde. Veel variatie moet je dus niet verwachten in deze zeven hoofdstukken tellende campaign.

Soms wordt er echter wat afgewisseld met contextgebonden acties, zoals een overgave die je kan faken. Het oogt en speelt luchtig, maar blijft dus beperkt tot bepaalde momenten. Handig zijn ze wel door de sterke intelligentie van menig vijand. Dekking zoeken, elkaar oplappen, zelf je proberen te flankeren: ze doen alles wat jij en je teamgenoot kunnen en zorgen ervoor dat Rambo’s in deze game genadeloos worden bestraft. Een back-to-back situatie zet je in een kleine arena waar je allebei vijanden onophoudelijk neer maait, één van de opgepoetste gameplay elementen die de stap heeft gezet naar de sequel. Ondanks het gebrek aan veel spektakel spelen enkele unieke scenario’s zich wel af dat voor indrukwekkende momenten zorgen. Op een bepaald ogenblik wordt in een wolkenkrabber je zelfs het dak letterlijk van boven het hoofd losgerukt. Helaas, deze momenten zijn veel te gering.

Met al die dekking die je kan terugvinden in The 40th Day zit er gelukkig ook een coversysteem in de game verwerkt. Aan de ene kant had men dringend nood aan zulks in een tactische game zoals deze. Aan de andere kant wekt het echter frustratie op wanneer je in dekking zit, maar achter de verkeerde schouder lonkt naar je volgende doelwit. En zo zijn er nog wat mankementjes aan de controls. Uiteindelijk word je rijkelijk beloond wanneer je missiedoelen voltooit en gijzelaars redt. Je krijgt niet alleen een grote hoop geld, maar bij gelegenheid een nieuw schietijzer. Dat valt allemaal nadien aan te passen in de meest uitgebreide aanpassingsoptie ooit. Je kan bij elk primair wapen de loop, het magazijn, de kolf en een extra handvat veranderen. Uiteraard vallen je pistool en sniper rifle ook naar wens veranderd te worden. Daarbovenop kan je nog eens een bajonet steken op je wapen, een schild plaatsen aan de loop en een verrekijker monteren om accuraat te schieten. Het verandert je standaard submachine gun tot een halve kernraket waarvoor je vijand maar al te graag door de knieën zakt (meestal nadat je ze doorzeefd hebt).

Om die hele ervaring aan te vullen, past er een multiplayer mode op de grote troefkaarten van Army of Two: The 40th Day. Veelzeggende modi zoals Co-op Deathmatch (wat neerkomt op Team Deathmatch in paren) en Warzone (variërende doelen voor spelers in eenzelfde match) vullen deze optie aan. Het is niet het uithangbord van de game, dat staat buiten kijf. Maar door de customizable opties is er veel om van te houden in de multiplayer. Maskers vallen te personaliseren, zelfs door online een eigen afbeelding te plaatsen op een masker of je pantser, dat te uploaden op de officiële website en nadien te gebruiken in de game. En om je broederliefde te tonen aan elkaar, zit er ook een kleine optie in om elkaar complimenten te geven, berispingen uit te delen of om zelfs – en dat is volledig nieuw – steen, schaar, papier te spelen. In de derde Army of Two verwachten we een potje knikkeren. Althans, dat hoopt ons innerlijke kind toch.

Conclusie

EA heeft aandachtig geluisterd en van Army of Two: The 40th Day een opvolger gemaakt die de voorganger (zij het maar lichtjes) voorbijstreeft. Met een krachtige co-op formule, wat verbeteringen en een hoop aanpasbare wapens zit de doorsnee strateeg goed voor enkele dagen speelplezier. En dat telt dubbel als je met een vriend Army of Two aangaat. Alleen jammer van de mindere controls en de korte eenzijdige campaign. De game zal alleszins ons zoet houden tot de grote kanonnen 2010 binnenrollen.

+ Co-op formule nog steeds effectief
+ Verbeterde gameplay mechanics
+ Grote aanpasbaarheid van wapens
+ Aanvullende multiplayer
+ Sterke AI

- Gebrekkige controls
- Korte campaign
- Weinig gameplay-variatie

| 3 reacties