Gamevault.be

De kruistocht loopt ten einde. De strijd voor het Beloofde Land loopt op z’n laatste krachten en onder hen bevindt zich ene Dante. Dante kijkt uit naar zijn thuiskomt ... tijd doorbrengen met de dame des huizes Dante is altijd een leuke bezigheid. Ware het niet dat je door een uit de hand gelopen theekransje jezelf plotsklaps voor de poorten der hel bevindt. Je kruipt net uit de ene put van verderf om in een andere te vallen. Ironisch hoe het leven zich zo ineens tegen je kan keren, niet?

De gelovige tweelingbroer van Kratos

Als er iets is dat we niet graag hebben, dan zijn het leugenaars. Maar wat nog erger is dan liegen, is valse bescheidenheid. En dat zit er bij Visceral Games goed ingebakken. Elke vraag die ze tijdens een interview kregen over het feit dat de hele game ongelofelijk lijkt op God of War, werd gepareerd met een bescheiden “We vinden het vereerd dat ons spel vergeleken worden met die reeks.” Maar het eerste uur doorheen de hel verraadt dat dit weldegelijk een God of War-kloon pur sang is. De hele opzet, het vechtsysteem, de camerabewegingen, magische krachten en de brutale quick time events maakten het allemaal duidelijk waar ze de mosterd vandaan haalden voor deze game. Op zich kan dat zowel slecht als goed nieuws zijn, maar één ding is zeker: originaliteit hoef je niet te zoeken in Dante’s hel.

Het achtergrondverhaal voor dit heroïsche epos van Dante Alighieri maakt deel uit van La Divina Commedia, een belangrijk literair werk dat tot op heden een van de meest cultureel hoogstaande is uit de middeleeuwen. Dit fictieve verhaal splitst zich in drie delen: de hel, het vagevuur en het paradijs. De eerste game, die deel zal uitmaken van een trilogie, baseert zich dus op de laagste rangen van de doden. En het verhaal draait net zoals vele middeleeuwse werken rond religieuze trouw. Denk maar aan bekende Middelnederlandse teksten zoals het verhaal van Beatrijs de non of Karel ende Elegast waarin ook niet toevallig een ridder de hoofdrol vertolkt, zoals wel meer gebeurde tijdens de middeleeuwen.

Geweld en seks bij de vleet

Bij aanvang van dit tragische verhaal bevindt Dante zich in een bos onderweg naar huis waar hij op zijn huid een zoveelste lap naait. Het rode stoffen kruis dat hij op zijn borstkas draagt, staat symbool voor elke zonde die hij ooit heeft begaan, wat toont dat onze protagonist heel wat op de kerfstok heeft. Maar zo start zijn ondergang naar de hel niet; Dante wordt dodelijk geraakt in de rug in Acre en staat oog in oog met de Grim Reaper (ook bekend bij zijn dichte vrienden als de Dood) waartegen hij zich hevig verzet en hem met zijn eigen zeis een koekje van eigen deeg geeft. In de hoop dat hij het goede heeft gedaan, in het geloof dat de bisschop hen rechtvaardig heeft gereinigd van alle zonden die begaan werden, keert hij terug naar huis om zijn leven terug op het juiste pad te krijgen. Maar zodra Dante aankomt in zijn Italiaanse woning op het platteland, vindt hij het levenloze lichaam van zijn lieve Beatrice doorboord met een zwaard. Lucifer verschijnt en neemt haar ziel mee naar de hel, maar dat is niet naar de zin van onze held die ervan overtuigd is dat hij moet boeten voor de zonden die hij heeft begaan, en niet zij. Zodoende achtervolgt Dante de ziel van zijn geliefde tot in de diepste cirkels van de hel, in de hoop van haar te redden voor het te laat is.

Net zoals in middeleeuwse werken schuwt men geen seksuele of gewelddadige beschrijvingen, en zo wou men ook Dante’s Inferno ontwerpen. De meerderjarigheidsstempel staat dan ook terecht op de hoes gedrukt, aangezien er genoeg bloot in je gezicht wordt gewreven en afgehakte ledematen in het rond vliegen. De pers schilderde op voorhand al verscheidene scènes en omgevingen af gaande van schokwekkend tot zelfs regelrecht obsceen. Met name de cirkel der erotische verlangens zou vol zitten van seksueel geprikkelde vrouwen met zichtbare vulva’s die niet bedoeld zijn voor jonge oogjes. Al bij al valt het naakte aspect zeer goed mee, na afloop. Je krijgt immers geen extreem gedetailleerde genitaliën en geslachtsgemeenschap te zien. Jammer voor diegenen die door de God of War-inspiratie misschien een seksminigame hadden verwacht. Dit neemt wel niet weg dat het nog steeds een game is waar je enkele obscure vijanden tegen het lijf loopt, zoals vraatzuchtige monsters die zielen verslinden alsof ze niets voorstellen.

Gestoord tot in de negende cirkel

Men doorstaat zoals in het literaire werk de negen cirkels van de hel waar alle zondaars eeuwig boeten voor hun fouten. Verwacht geen pony’s of bloemetjes: dit is een plek waar vuur en geschreeuw prominent aanwezig zijn. Hoe dieper je in de hel afzakt, hoe groter de straffen en hoe serieuzer de overtredingen worden. De zonden des vlees zijn bijvoorbeeld niets vergeleken met de verraders en bedriegers die in de laagste cirkels verblijven, met als grootste zondaar ooit: Lucifer, verrader van God. Veel onbekende zielen verblijven er, zoals ongedoopte baby’s die vroegtijdig stierven en je naarstig aanvallen, maar daarnaast kom je ook een heleboel bekende gezichten tegen. Koning Minos, rechter in de eerste cirkel van de hel, verdoemt de juiste ziel naar de toepasselijke cirkel. Cleopatra bevindt zich in de tweede cirkel, die van seksuele lust, waar ze moet boeten voor haar verleidend gedrag jegens Caesar en Antonius. Zij zijn samen met talloze vijanden twee van de grotere obstakels die je moet doorstaan om Beatrice te bereiken.

Maar dat zijn maar een handvol zondebokken; doorheen de verschillende cirkels vind je ook andere beruchte personen terug die boetedoen. Je kan zelf beslissen of je hen vergiffenis schenkt en uit de hel verlost of hen verdoemt tot het einde der tijden. Enkelen onder hen zijn Pontius Pilatus, de praefectus die Jezus Christus onterecht ter dood veroordeelde, en Attila, koning van de Hunnen en plunderaar. Door deze vijanden samen met ordinaire tegenstanders te verdoemen of te vergeven, krijg je respectievelijk Unholy of Holy Points die je nadien inzet om nieuwe aanvallen te kopen of om je huidige statistieken een duwtje in de rug te geven.

Ik betrapte mezelf er vaak op om soms een persoon meteen te verdoemen, omdat je voor een vergiffenis overgaat naar een minigame waarbij je zonden opvangt door op tijd de juiste knop in te drukken. Het tempo raakt daardoor danig in de war gestuurd en het wordt veeleer een karwei waar je zo snel mogelijk vanaf wil. Tussendoor in de eindeloze kloof der kwelling vind je vaak relikwieën terug, ook rein of onrein. Twee van deze religieus waardevolle voorwerpen kan je kiezen om een tandje bij te steken aan je krachten. De ene helft verkrijg je onder andere van Vergilius, een Romeins dichter die Dante begeleidt tijdens zijn reis doorheen de hel en, in een later stadium van een vermoedelijke sequel, doorheen het purgatorium.

Alles dat je meemaakt in de game doet alleszins ongelofelijk denken aan God of War, zij het meeste op een goede manier. De lay-out van de knoppen is helemaal hetzelfde ingedeeld met een springknop, een zware aanval, een magieaanval en een gewone aanval, aangevuld met quick time events. Zo ook voor magische krachten die je verkrijgt doorheen de game en kan gebruiken door een schouderknop in te drukken en nadien de gewenste knop te kiezen. Zelfs de manier waarop je je gezondheids- en magiebalk aanvult, is schaamteloos afgekeken van Sony’s reeks. In de plaats van een kist staat er een fontein om je te genezen. Alhoewel het tempo over de volledige game strak zit met afwisseling tussen actie, grootschalige platformacties en wat gepuzzel, moet het gezegd worden dat Dante’s Inferno op een hoge moeilijkheidsgraad ronduit moordend is. Gelukkig heb je als speler de optie om tijdens de game te veranderen van moeilijkheidsgraad. Want wie niet geconcentreerd met de zeis des doods zwaait en blokkeert, zal zichzelf snel tegen de grond zien gaan.

In één ruk doorstoten

Om een hel als één grote kwellende omgeving voor te stellen, valt er geen enkel laadscherm in de game te bespeuren. Dat heb je goed verstaan, je gaat van cirkel naar cirkel zodat de 10 uren die de eerste playthrough rijk is, voorbij waaien met de wind. Elke overgang vindt plaats door een platforming sequentie waarin je langs touwen en ruggengraten van de overledenen afdaalt tot in de volgende cirkel. En in tegenstelling tot wat je zou vermoeden, wordt er niets geïnstalleerd op de harde schijf van de consoles. Bovendien loopt alles zeer vlot tegen 60 frames per seconde, opnieuw een technisch detail dat men zal verwezenlijken in het aanstormende God of War 3. En gesproken over die laatste game: na het uitspelen van het verhaal krijg je de kans om in een arena mode genaamd Gates of Hell allerlei rondes met vijanden te doorstaan. Maar wie graag verder verzamelt en zoekt naar zilveren Judas-munten om krachten uit te breiden, mag met zijn verzamelde power-ups opnieuw beginnen.

Hier zal het niet stoppen, want Dante Alighieris werk bevat nog een tweede en derde deel waarin de held zich een weg baant naar de hemel doorheen de Louteringsberg. Dit zal dus duidelijk wijzen naar twee sequels om de kring te voltooien. Als er één detail is waarin je ziet dat Dante zich distantieert van God of War, dan is het zijn berouw, zijn wroeging. Zoals eerder vermeld, heeft de ridder veel mispeuterd in zijn verleden waardoor hij misschien wel zijn plek heeft verdiend in de hel. Hoe meer hij afzakt in de hel tijdens zijn zoektocht, hoe meer hij tot inkeer komt en beseft dat hij misschien nooit meer het daglicht zal en zou mogen zien. Hoe het echter definitief afloopt voor Dante en voor zijn geliefde, moet je zelf ontdekken in EA’s God of W—ehh, Dante’s Inferno.

Conclusie

Ze mogen het bij Visceral Games bij hoog en laag beweren, maar pluk Dante weg, zet Kratos in de plaats en je zou zweren dat dit een nieuwe God of War is. Dat hoeft op zich geen berisping of belediging te zijn, want door een unieke presentatie, technische afwerking en veel kleine details is Dante’s Inferno een speciale one way trip naar de diepste cirkels van Lucifers woonkamer. Is het een perfecte game? Neen, daarvoor liggen er enkele bulten op de baan. Maar verdoem mij als je je niet gebiologeerd zal voelen tijdens Dantes ontzagwekkende reis der verlossing.

+ Afwisselend tempo
+ Naadloze overgang van cirkel naar cirkel
+ Sfeervolle ongecensureerde interpretatie van de Hel
+ Vloeiende graphics
+ Extra’s te spelen met je veroverde vaardigheden
+ Geen laadtijden

- Frustrerend op hogere moeilijkheidsgraden
- Minigames verstoren lichtjes het tempo
- Net iets teveel afgekeken van God of War?

| 5 reacties