Gamevault.be

Een videogame die speelt als een film. Het klinkt als muziek in m’n oren. Eender welke game is voor mij goed, zolang ik me ten volle kan inleven in een geloofwaardige wereld met aimabele personages en daar bovenop nog een goedgevuld spannend verhaal. Sony neemt dan ook met deze experimentele game een gewaagde zet, aangezien vele pubertjes misschien niet meteen in zwijm zullen vallen voor diepe morele keuzes en sfeervolle scènes. Men moet alleszins weinig tot geen geld pompen in de marketing van het spel. De afgelopen week viel de regen met bakken uit de lucht en hingen overal grijze wolken samen. Je kon geen betere gratis promotie hebben voor een klassetitel zoals deze.

Een game noir met sterallures

Dit experimentele spel komt uit de schuur van dezelfde makers die ons ook Fahrenheit bezorgden. Die hele opzet draaide ook rond mysterieuze moorden en liet je de rol aannemen van meerdere personages om uit te dokteren hoe de vork aan de steel zat. Eén groot punt van kritiek: het plot kon velen niet meer smaken zodra David Cage, medeoprichter van Quantic Dream, bovennatuurlijke elementen in de mix wierp. Hij beloofde ons plechtig dat Heavy Rain van begin tot eind helemaal realistisch zou blijven en een stevig plot behouden. Na afloop kunnen we hem alleen maar overschot van gelijk geven en hebben we zin gekregen om nog eens heel de game te doorspitten op zoek naar de details die we over het hoofd zouden gezien hebben.

Dit indrukwekkende verhaal vangt aan in een stadje aan de Amerikaanse oostkust met Ethan Mars, een succesvol architect die een droomleven leidt. Hij heeft twee schatten van zonen, een pracht van een vrouw en een moderne villa om U tegen te zeggen. Maar Murphy loert om de hoek en tijdens een dagje shoppen in het winkelcentrum loopt alles volledig fout. Terwijl vrouwlief met de jongste zoon Shaun schoenen gaat passen, blijven Ethan en zijn andere zoon Jason buiten ongeduldig wachten. Al snel verliest Ethan hem uit het oog en rent hij doorheen het complex om hem te vinden. Te laat, zo blijkt. Buiten merkt hij de jongen op, maar die loopt roekeloos over de straat naar zijn papa die nog tracht om de klap van een aanstormende wagen op te vangen. Het dramatische resultaat is aanzienlijk: Ethan valt in een coma voor zes maanden en Jason is niet meer. De toon voor Heavy Rain is gezet, het verhaal begint zich te ontvouwen.

Zware regenval voor de vier

Twee jaar later wordt de anonieme stad geteisterd door de Origami-moordenaar die intussen tijdens elke herfst kinderen ontvoerd en hen laat verdrinken in regenwater. Ethan woont gescheiden van zijn vrouw aan de buitenrand van de stad in een armzalig rijhuisje en zijn vader-zoon relatie met Shaun loopt zeer stroef. Bovendien heeft hij last van black-outs ten gevolge van zijn ongeval en wordt hij na een zulke stoornis steeds aan dezelfde straten wakker met een Origami-figuurtje in zijn hand. Desondanks probeert hij zijn leven verder te zetten, maar tijdens een bezoekje aan de speeltuin met Shaun krijgt hij weer een black-out en vreest hij het ergste: hij rent naar de speeltuin, maar vindt enkel zijn rugzak. En ook thuis is er niemand te vinden. Al snel wordt duidelijk dat dezelfde Origami Killer zijn zoon heeft ontvoerd. Ethan heeft na Jason nu ook Shaun verloren, maar is niet bereid om zomaar op te geven. Hij heeft vier dagen de tijd om zijn zoon te redden voor het te laat is.

Door zijn ogen en die van drie andere belangrijke sleutelpersonages die de Origami Killer zoeken vervolledigt de puzzel, telkens afwisselend van persoon per hoofdstuk. Naast Ethan krijg je ook de controle over FBI-profiler Norman Jayden. De ambitieuze en relatief jonge agent zakt af naar het stadje om een einde te maken aan de eindeloze reeks opzettelijke verdrinkingen. Maar hij kampt zelf met een drugsverslaving die hij verborgen houdt voor zijn collega’s. Volgende in ons rijtje hoofdpersonages is Madison Paige, een journaliste die op haar appartement aan slapeloosheid lijdt en haar toevlucht geregeld zoekt naar plaatselijke motels om een degelijke nachtrust te hebben. En “last but not least” hebben we Scott Shelby, de privédetective die in opdracht van de nabestaanden zoekt naar aanwijzingen die de autoriteiten over het hoofd zouden gezien hebben.

Ze raken allemaal verstrikt in netelige posities die uitmonden in onverwachte wendingen. Ze zouden allemaal maar ordinair aanvoelen, ware het niet voor de ongelofelijke emotionele betrokkenheid van de speler. Men smeedt met elk personage zo een intieme band dat je echt om hen gaat geven en goed nadenkt wanneer je voor een dilemma staat. Het hele tempo dat verspreid wordt over een 60-tal delen ligt dan ook torenhoog omdat men van de ene persoon naar de andere overspringt om zo het mysterie levend te houden rond de moordenaar. Vele momenten zorgen ervoor dat je je gelukkig, bedrogen, droevig, woedend, verbaasd, en angstig zal voelen, maar allemaal in het teken van de detailrijke situaties waar het viertal zich doorheen moet worstelen. Uiteindelijk lopen hun afzonderlijke verhaallijnen tezamen en zal alles duidelijk worden. De grote plotwending op het einde die de identiteit van de Origami-moordenaar onthult, zal zelfs voor de grote meerderheid spelers zo een shock zijn dat je net zoals mij dagen en misschien weken na afloop nog steeds nazindert over zijn motieven en hoe je zelfs tot aan een bepaalde grens begrip kan opbrengen voor zijn daden. Zo intrigerend werkt Heavy Rain.

Meer dan knopjes rammen

De echte kracht ligt ‘m zoals hierboven vermeld in de kleinigheden. Je bouwt een relatie met elk personage perfect op door de dagdagelijkse activiteiten waarin je hen onderdompelt. Wanneer Madison geen slaap kan vatten, heb je een brede waaier aan opties: zet haar aan de laptop en laat haar werken om haar vermoeidheid te doen toenemen, neem een warme ontspannende douche of ga gewoon op bed liggen in de hoop dat haar oogleden uiteindelijk te zwaar worden. Hetzelfde geldt voor Ethan: met zijn zoons in de proloog kan hij ravotten of zijn vrouwtje helpen met het zetten van de tafel. Het maakt van iedere persoon een karakter van vlees en bloed dat evengoed naast jou zou kunnen wonen. Maar je betrokkenheid hangt ook af van de vele acties die je zelf in de hand hebt. Vele contextuele bewegingen met de rechterstick geven aan dat je iets grijpt uit je broekzak, een kast opent of de auto start.

Men heeft goed nagedacht over de controls om frustratie te vermijden, aangezien de camera steeds een vast standpunt inneemt. Met R2 bewegen de personages verder en met de linkerstick controleer je de richting waarin ze stappen. Het is alleszins een verbetering in tegenstelling tot ze met diezelfde stick te laten wandelen, om bij een plotse verandering van camerastandpunt een andere richting uit te gaan. Tijdens actievolle sequenties schaamt men zich niet om van de motion controller veel gebruik te maken. Om je los te wringen uit de handen van een aanvaller, hoef je bijvoorbeeld niets anders te doen dan die controller stevig te schudden. Wanneer je een voertuig “bestuurt”, moet je de controller naar links of rechts kantelen. En dat zijn maar een paar uit de grote hoeveelheid opties die er tot jouw beschikking staan. Gamers die inmiddels bekend zijn met een PS3-controller raden we aan om meteen op de hoogste moeilijkheidsgraad te spelen, aangezien er dan van alle knoppen gretig gebruik gemaakt zal worden.

Desondanks voelt het spel niet aan als een aaneenschakeling van knoppenrammen, want conversaties voeren en exploreren krijgen daarnaast een behoorlijke rol. Als je ooit niet weet waarheen te gaan of wat te doen, dan krijg je met de L2-knop hun huidige gedachten te zien. Hoe nauwer de situatie, hoe onduidelijker die te lezen zijn. Een gesprek aanknopen met een andere persoon heeft evenveel betekenis als de andere delen van de gameplay. Ik herinner me bewust de scène in een nachtwinkel waar Scott een overvaller rede probeert in te spreken. Het hangt af van de speler of je daarop ingaat of als je liever hem uitdaagt en de huid vol scheldt, met als gevolg dat de overvaller oftewel de benen neemt of agressief wordt. Of je vermijdt dit allemaal door de overvaller te besluipen en hem uit te schakelen met een fles sterke alcohol. Van een kater gesproken. Vele acties in de game zullen zo gevolgen hebben voor de speler waarbij Ethan, Madison, Scott en Norman in een andere richting geduwd worden. Elk personage kan zelfs afhankelijk van elkaar sterven en nog krijg je dan een einde te zien, weliswaar een niet zo vrolijk slot van Heavy Rain. Zo staat er een totaal van ongeveer 20 eindes te wachten, afhankelijk van jouw eigen speelstijl. Deze game creëert gelukkig niet enkel de illusie dat je keuzes een impact hebben, men heeft ervoor gezorgd dat ze dat daadwerkelijk op fundamentele wijze uitvoeren.

Sensor op je oogbol

Pijnlijk klinkt het alvast, zo’n tracker op je kijkers. En toch: de grafische pracht van Heavy Rain verdient direct een extra paar pluimen op de hoed van Quantic Dream. David Cage verklaarde ons vroeger nog persoonlijk in een interview dat men zelfs motion capturing speciaal deed voor de oogbollen, en dat moeten we volmondig bevestigen. Wanneer je buiten in de regen loopt, zie je trouwens de vele druppels stromen langs hun voorhoofd en wangen. Dankzij de uitstekende motion capturing door acteurs en actrices wiens gelijkenis zelfs volledig is overgenomen naar de game lees je daarom altijd de juiste emoties af op hun gezicht. Ons oog wil wat voor een Playstation 3 exclusive, maar deze keer hebben de uitmuntende realistische graphics toch wel een grote meerwaarde als het aankomt op sfeer en empathie. Tijdens het spelen viel me een paar uitzonderlijke keren wat lichte screen tearing op. Eerlijk gezegd: ik zat zo verwikkeld in het hele avontuur dat je er al heel goed op moest letten om het te zien. Het is een minpuntje dat des te zwaarder oogt door de uitstekende prestatie op de Playstation 3, perfect door de vingers te zien.

Daarnaast willen we graag de componist Normand Corbeil lauweren die met een orkest een donkere en prachtige soundtrack tot leven heeft gebracht waarvan ik niet kan wachten om die te bezitten. Geen vreemde mengelmoes van blaasinstrumenten die soms hun doel voorbijschieten zoals John Williams of technische hoogstandjes van Hans Zimmer: deze muziek bestaat voornamelijk uit strijkers die aangevuld worden met andere klassieke instrumenten zoals een piano. De intromuziek alleen al deed mij wegdromen toen de openingstitels in beeld kwamen. De voice-acting is net zoals de soundtrack tot in de puntjes verzorgd, voornamelijk omdat men de stem behouden heeft van de motion capture actors. Daardoor vallen de acteurs nooit uit hun rol aangezien ze zowel achter de microfoon als op de set op dezelfde golflengte zitten met hun virtuele alter ego.

Conclusie

Na wat we gewoon zijn op de Playstation 3 zou je denken dat we het allemaal gezien hebben. Maar David Cage en zijn team in Frankrijk hebben beloofd om van Heavy Rain een ongeziene ervaring te maken. Met de nodige ervaring en lessen die ze trokken uit Fahrenheit maakten ze van deze game een vernuft staaltje kunst op alle vlakken. Vereenvoudig deze prachtige titel niet tot een interactieve film met een grote hoop Quick Time Events, want het is zoveel meer. Achter de ongelofelijke audiovisuele presentatie, contrasten tussen zeer geloofwaardige en levende personages en een klepper van een verhaal schuilt een emotionele rit die kilometerslang doorgaat en je hele hart op tafel legt. Na mijn vele uren met Heavy Rain staarde ik door het raam naar de grijze wolken en gietende regen en dacht ik na over hoe kwetsbaar en kort het leven kan zijn. Een game die zulke gevoelens teweeg brengt, hoeft geen verdere verduidelijking. Missie geslaagd, Quantic Dream. Missie geslaagd.

+ Fantastische verhaallijn
+ Grote emotionele betrokkenheid
+ Baanbrekende visuals
+ Voice-acting van de bovenste plank
+ Onophoudelijke spanning
+ Je keuzes hebben echte gevolgen
+ Meerdere eindes zorgen voor grote herspeelbaarheid
+ Meeslepende muziek

- Een beetje screen tearing

| 11 reacties