Gamevault.be

De RPG-meesters gaande onder de studionaam BioWare hebben hun strepen al lang verdiend: je kent hen wel van oude klassiekers zoals Baldur’s Gate, Neverwinter Nights en Knights of the Old Republic. Maar sinds kort maken ze stevig furore met Mass Effect. De ruimtegeoriënteerde serie ving met de eerste game vele harten in z’n net, waaronder die van mijzelf. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen met de langverwachte terugkeer van Shepard. Maar wie dacht dat ze ten huize BioWare door het recente Dragon Age: Origins minder tijd hadden voor dit project, zal een heel mooie verrassing te wachten staan.

Shepard, verrezen uit de dood

Het is veilig om misschien best met de deur in huis te vallen en te zeggen dat Mass Effect 2 de fundamenten van 2010 reeds doet daveren. Gevaarlijke woorden als je nog maar net met de voeten in februari staat, maar de gevoelens na het spelen van de game liegen er niet om. Het verhaal zet dan ook de sequel in met een zware knal. Een maand na de vernietiging van Sovereign, een Reaper die afkomstig is van een moordlustig en uiterst gevaarlijk ras, zoekt Shepard verder naar de schuilplaats van de bedreigende vijanden voor dat ze het democratische evenwicht in het heelal vernietigen tussen alle rassen. Tijdens een zoveelste routinemissie wordt Shepards schip, de Normandy, beschoten door een mysterieuze aanvaller. De slag is zodanig zwaar dat de romp van het schip opengereten wordt en de bemanning noodgedwongen evacueert. Shepard blijft echter achter en redt de piloot net voordat de onbekende aanvaller gehakt maakt van wat er nog van de Normandy overbleef. Shepard wordt in de ruimte geslingerd en snakt naar adem in z’n helm tot hij uiteindelijk bezwijkt.

Net toen onze cynische zelve dacht dat de woorden “The End” op het scherm zouden verschijnen, wordt Shepard na een zware behandeling wakker in een faciliteit die onder zwaar vuur ligt. Hij ontsnapt amper samen met twee medewerkers van het ruimtestation en komt te weten dat er twee jaar lang miljoenen credits zijn gepompt in zijn verrijzenis. Zijn leven heeft hij te danken aan de pro-menselijke organisatie Cerberus en aan diens mysterieuze eigenaar, de Illusive man. Veel informatie krijgt Shepard niet, enkel dat zijn hele team ontbonden werd na de ramp van twee jaar geleden en dat hij nu verplicht is om te werken voor Cerberus, die zelf door extremistische standpunten niet bepaald in goede aard valt bij de alliantie. Maar Shepard en de Illusive Man delen ogenschijnlijk wel hetzelfde doel: de Reapers tegenhouden. Menskolonies worden aangevallen door een ras genaamd de Collectors en nooit blijft er een spoor achter, wat doet vermoeden dat de Reapers er achter zitten. Zo begint de samenstelling van een nieuw team en een nieuw avontuur voor Shepard dat nog grotere implicaties kan hebben op de toekomst dan hij zou kunnen denken.

Een voor allen, allen voor een

Er valt uiteraard veel meer te vertellen, maar om de verrassende plotwendingen aan jullie over te laten, houden we de synopsis daarbij. De eerste game liet je alvast een band smeden met de leden van je team zodat je als speler dichter bij hen stond. Wat er van het originele groepje overblijft na de vernietigende intro, hou ik liever voor mezelf. Maar veel bekende gezichten keren alleszins terug en je team is deze keer een pak groter: oude vriendschappen verdwijnen, nieuwe vriendschappen worden gemaakt. Maar de opzet blijft nog steeds hetzelfde: kies twee teammates uit je nieuwe Normandy-schip en zak af naar de planeet naar keuze om te verkennen en missies uit te voeren. En waarom niet terloops het universum redden terwijl je toch bezig bent?

Men heeft bij BioWare bewust knopen doorgehakt die van Mass Effect 2 een reeds betere game maken dan de eerste, die op zich al heel veel te bieden had. Naast de traditionele verhaalmissies die leiden naar de ontknoping in het tweede deel valt er ook veel te beleven daarnaast. Op quasi elke belangrijke planeet zijn een pak zijmissies te voltooien die je naar eigen wens mag benaderen. Via dialoogopties kan je de vriendelijkheid zelve uithangen of de persoon waartegen je praat afsnauwen. Dit alles levert zoals in de vorige game respectievelijk Paragon- en Renegade-punten op die op hun beurt weer nieuwe dialoogopties onthullen. Als speler heb je dus weldegelijk de touwtjes goed in handen, ook wat betreft tijdens conversaties. Occasioneel duikt er een symbooltje op tijdens een gesprek, hetzij voor Paragon-punten of voor Renegade-punten waar je dan snel moet beslissen of je al dan niet die keuze neemt, met vanzelfsprekende fysieke gevolgen.

Er valt namelijk zoveel te beleven dat we zonder blozen jullie een speelduur van 30 à 40 uur kunnen beloven als je werkelijk alles wilt verkennen en verzamelen. Een aanzienlijk deel daarvan komt ook van je team: in tegenstelling tot de eerste Mass Effect heb je nu de keuze om het vertrouwen van de andere helden op je schip te winnen door hen beter te leren kennen en hen te helpen met een persoonlijke kwestie. Als je dat lukt, unlock je een verborgen kracht bij hen dat tijdens gevechten van pas kan komen. Ongeacht of je de eerste game hebt gespeeld, wordt alles haarfijn uitgelegd. Het is echter de doorwinterde speler met een bewaarbestand van Mass Effect 1 die uiteindelijk het meest beloond wordt.

Bij het overbrengen van je save file start je niet alleen met je vorige personage, maar worden alle grote dilemmakeuzes die je genomen hebt ook in rekening gebracht wat voor vele unieke momenten zorgt in Mass Effect 2. Wie leeft er nog van je vorige team, welk respect bracht je op voor een uitstervend ras, had je een romance met één van hen, enzovoort. Het wordt allemaal verder doorgetrokken om je emotioneel mee te sleuren in de persoonlijke gevoelens van je volledige groep en jezelf. De serie laat je toe om je persoonlijke verhaal verder te zetten zoals je dat wou, wat ervoor zorgt dat je de gevolgen draagt van al die keuzes en meer gaat letten op de moeilijke dilemma’s die je te wachten staan.

Knippen en plakken

Zodra je de game opstart, merk je op dat BioWare niet over één nacht ijs is gegaan om deze titel te ontwerpen. Bepaalde stukken van de vorige game zijn volledig weg geknipt: planeten verkennen met je Mako-voertuig is verdwenen, een inventaris van wapens, pantsers en de zogenaamde Omni-gel bestaat niet meer. Zelfs de handelsrijke Citadel is, ter verbetering van het spelverloop, sterk ingeperkt. Alles voelt misschien slanker aan, maar speelt daardoor een pak beter en dat juichen we toe. Geen irritante vergelijkingsmenu’s om je beste uitrusting te vinden of om talloze vaardigheden te verbeteren, alles wordt ondergebracht in een menu of twee waar duidelijk staan welke extra’s een bepaald wapen met zich meebrengt.

Op het terrein zelf ben je afhankelijk van de power-ups die je krijgt door ervaring te verkrijgen na voltooide missies en van het uitstekende dekkingsysteem die van pas komt tijdens vuurgevechten. De game voelt daardoor minder aan als een RPG, alhoewel de typische genrestempel er nog hard op gedrukt staat. Er valt veel te verbeteren aan je nieuwe Normandy en aan de uitrusting. Zij het door met credits in verscheidene shops alles aan te schaffen of door in je laboratorium te duiken met ontgonnen mineralen en andere grondstoffen. Daarvoor zijn er in de plaats een paar kleine minigames gekomen. Kluizen kan je hacken door netpunten met hetzelfde symbool op een schakelsysteem met elkaar te verbinden en datapads kunnen gehackt worden door de juiste encryptie te lokaliseren. De materialen om in je labo aan de slag te gaan verkrijg je door vanuit de ruimte planeten af te scannen en met sondes te verkennen. Een lastig karweitje dat na enige tijd wel zwaar de moeite loont.

Hoe zit het feitelijk met de minpunten van de game, als die er überhaupt zijn? De productiewaarde van Mass Effect 2 is op z’n minst immens te noemen. Enkele stemacteurs die hun medewerking verleenden aan de sleutelpersonages in het spel zijn Seth Green, Martin Sheen en Tricia Helfer. Logischerwijze zijn de gesprekken met de cast van deze space RPG van hoogstaande kwaliteit. Hetzelfde geldt voor de soundtrack van Jack Wall, eerder verantwoordelijk voor de soundtrack van Mass Effect 1. Grafisch dachten we dat er niet veel meer op te poetsen viel, maar daar had de ontwikkelaar ons bij de bioballen. Ze hebben niet alleen de vervelende inladende textures verholpen uit de voorganger, maar nog eens de grens verhoogd van de gedetailleerde werelden, lichamen, gezichten en lipsynchronisatie. Er is echter één prijs die er staat tegenover de kwaliteit van dit pakket (de koopprijs niet meegerekend): het spel verschijnt op twee discs. We leven intussen in een tijdperk waar we ons nauwelijks nog een game kunnen inbeelden die zich spreidt over meer dan een schijfje. Maar dat nemen we er uiteraard graag bij aangezien de wissel maar eenmalig is tijdens de kleine 40 uur die je pompt in de game.

Conclusie

Mass Effect 2 haalt het onderste uit een RPG-kan waar we van dachten dat we de bodem al gezien hadden. Deze game is dankzij de vlekkeloze presentatie, diep uitgewerkte personages, hartverscheurende dilemma’s en de rijke verhaallijn een even emotionele als spannende reis waardoor je als speler sowieso niet ongeroerd achterblijft. En met behulp van de technische perfectie en bijgeschaafde gameplay mechanics is er quasi geen enkele andere game die zo gepolijst, zo afgewerkt en zo indrukwekkend speelt op de Xbox 360. Dit kroonjuweel geeft nog maar een glimp van wat de breinen bij BioWare plannen voor de grote conclusie van deze trilogie, maar wij vermoeden dat je tegen dan nog volop mijmert over het epische tweede avontuur dat schuil gaat achter Mass Effect 2.

+ Ongeziene continuïteit
+ Audiovisueel uitmuntend
+ Zeer uitgebreid en variërend
+ Gebruiksvriendelijke menu’s
+ Intrigerende personages en speelwereld
+ Speelt beter en vlotter dan Mass Effect 1

- Twee discs? Echt?

| 10 reacties